viernes, 15 de abril de 2016

A BUCHACA


Por algures andará esta foto de ñOCO
GRAZAS!


Din que para sobrevivir sempre hai que levar algo gardado na buchaca, na faltriqueira...Nese peto oculto da saia, do pantalón, da camisa, do corazón e/ou do cerebro. Sería como gardar un derradeiro AS na manga.

Vendo este garfo suxeitando unha tesela azul ocórreseme pensar en todas esas persoas que, dunha ou doutra maneira, levan e viven unha vida regalada, unha vida apoiada en pilares que non construíron, sen gardar nunca nada na buchaca para imprevistos.

Logo veñen as présas e os agobios por non saber ou querer tocar timbres ou preguntar e pedir información, arrimándose unicamente a quen lle dá acubillo, vivindo desa tesela azul que non corta a auga da billa porque lle doe a conciencia histórica.

E onde está ese diminuto anaco azul que alguén tiña que ter gardado na súa propia buchaca para sobrevivir sen depender de vidas alleas?


jueves, 14 de abril de 2016

E DE REPENTE... ABRIL!


Aínda quedan meses para para recolocar e rachar todo e encher bolsas e bolsas de lixo cos restos que quedaron espallados dos invernos e primaveras, dos outonos e veráns pasados á sombra da parra, bordando caraveis nas nubes.
Aínda semanas para recoller papeis inútiles, frascos de cristal e botes de plástico cheos de baleiro, roupas vellas cosidas con ganduxos e bólas de fíos de auroras enredados baixo as camas.
Aínda quedan días para borrar dos anaqueis o fume dos cigarros, para fregar as pagadas da cadeliña amarela e peluda, inerte sobre as lousas da cociña, e as do can negro e tonto que lle rosma ás anduriñas desde o asfalto.
Aínda quedan horas e horas para ir e vir, para mudar as cores dos lenzos, para saír da brancura dos corredores infectados con desinfectantes, para poñer manteiga no desalado queixo desmanteigado, para beber a sorbos a vida mesturada con laranxas, fresas e framboesas, para amartelar o chan con doces de cidra, marmelos e mazás agrias, para tinguir os dedos co sangue dos tomates exprimidos co último alento.
Aínda quedan minutos, segundos, décimas, centésimas, milésimas e… enésimas para o último alento.
Aínda quedan… Dicía… Pensaba…
As contas eran boas!
Volveu abril!

jueves, 18 de febrero de 2016

O ACORDEÓN




"Mirei a partitura. As notas bailaban arriba e abaixo. As negras con punto enlazaban coas corcheas e estas coas semicorcheas. Había tresillos por todas partes… Ao pé da clave unha díese en FA, outra en SOL e outra en RE e de seguido 4/4 e logo, máis adiante, 6/8… Despois becuadros e 3/8 e...

Quedei muda. Os meus coñecementos de música non chegaban a tanto…

De repente deume por mirar en que intervalos subían e baixaban as notas e vin, ao pé de páxina e escrito en letra diminuta, o título daquela cantiga. Naquel momento empecei a escoitar, ao lonxe, o acordeón do meu avó.
O avó tocaba o acordeón coas mans, cos pés, cos ollos, co pelo… Ata o tocaba co seu chaleco!

Dirixinme ao tribunal e díxenlle que estaba preparada. Executei con voz firme aquela partitura e saín…"


Non é o meu avó o home que toca o acordeón. Non é meu pai. É o meu padriño.
Como pasa o tempo e cantas cousas deixa tras de si! 

lunes, 15 de febrero de 2016

Querida Pilar B. L.


Aquel foi outro Entriodo.
Era ela.
Sen máis preámbulos, rompía con todo.
Sigo recollendo os restos e tento colocalos coidadosamente sobre esta noite sen lúa chea. 
As luces e os sons da mañanciña chámanme para que me erga, aínda sabendo que sen ela haberá un oco nos corredores, un espazo cheo de lembranzas agarimosas, de ansias, de reencontros ao final do día, de xestos, sorrisos e palabras sinceras de xenerosidade, compromiso e entrega... Porque a súa presenza, vital e rebuldeira foi, é e será o mellor agasallo para onte, para hoxe, para mañá e para sempre.

Sorrís firme e impetuosa
á mañá de soños que se erguen
prendidos das raiolas.

Un aceno cara o horizonte,
a ira contida e vertida día e noite,
a ledicia e a pena pola soidade imposta,
a entrega silenciosa e o agarimo,
as luces da natureza xenerosa.

A túa presenza, vital e rebuldeira,
deixou un oco nos corredores.

Vinte moitas veces.
Agora non estás
mais segues a amosarte
en cada xesto dos xices sobre o taboleiro.

viernes, 1 de enero de 2016

NEBOEIROS


Geiser Atacama. Chile.
Foto propia.

Gustaríame estar alá, onde nada é imposible, onde a vida xurde, flúe, esvaece e renace, onde as bágoas regan flores e sacian sedes, onde o Sol quenta as herbas e as ábores sen queimalas, onde a Lúa espalla as ás das curuxas sobre a area, onde o que se perde aparece, onde o que morre revive, onde non se precisan zapatos para camiñar, onde non fan falta palabras para amosar agarimos, onde non é necesario cantar para espantar pantasmas, onde as ledicias son reais e eternas, onde non hai que remexer o estrume para atopar un anaco de pan, onde é posible sorrir sen fruncir o ceño, onde a dúbida é só o medio para atopar a verdade….

miércoles, 4 de noviembre de 2015

MULLERES...


2013

Foi no verán

Agora é outono

2015

O tempo non se detén

Volvín á gaiola e falta a nídia presenza da forza, do sorriso, da sorpresa, da ledicia, do son das rodas e cantigas, das menciñas, das cascas de noces, das patacas cocidas con bacallau, do caldo requentado, dos callos sen callos, das zinnias e caravereis asilvestrados, das calas e crisantemos, do vagar nocturno en busca de tisanas calmantes, da palabra exacta e xuízosa que dá paz, das alianzas eternas...

Foise para sempre, pero está

Estará

Sempre

Grazas dona Concha

Grazas mamá





jueves, 2 de julio de 2015

DOCE E ESCURA SOMBRA




“Doce e escura sombra é esa que acolle cando o sol queima os pensamentos…”

Escribín isto un día de baleiro infinito, cando me din conta de que o último elo da cadea comezaba a romper, precisamente, polo lado máis forte. Non sei se foi porque naquel momento sentía inmensa soedade, ou porque ela mesma, que existía desde sempre en min, se desatou de repente ao fender o único caxato que soportaba o meu peso.

Sei que aínda non é momento de mirar atrás. Sei que aínda non é momento de lembrar as zinnias nin as roseiras. Sei que mentres escoite os berros afogados da mañá que loita por se abrir paso entre as delirantes suores da noite, non é tempo de bágoas nin retratos marelecidos. Sei…

Pero hoxe, non por desesperanza ou desesperación, senón pola crúa e limpa verdade que tocan as miñas mans, escoitan os meus oídos e ven os meus ollos, hoxe precisaba, máis que nada, desa doce e escura sombra…

sábado, 16 de mayo de 2015

ÁS VECES... PACIENCIA... ATA QUE DURE!



Ás veces a vida quéixase, igual que o fai a Terra. Elas revólvense e vomitan. Ou calan e van facedo á súa maneira.
E nós con elas.

Ás veces as cousas veñen retortas. E non unha vez, senón unha multiplicada por miles de millóns. Ás veces somos nós quen nos revolvemos con furia contra as labazadas que nos dan día tras día e hora tras hora a Terra e a vida.

Ás veces pechámonos nese labirinto que nos ille das furias, dos lumes e dos raios das treboadas.

Ás veces a nosa paciencia chega ao cume, pois agardar con ilusión sen ver resultados fai que rompamos con todo. 

Porque a paciencia ten un límite, coma todo e coma todas nós. E nese momento tentamos tirar a toalla. E tirámola de feito. Dunha ou doutra maneira tirámola, aínda que a volvamos recoller ao momentiño, tirámola...Porque todo ten un límite.

Nese momento no que está o límite é cando temos que ir romper e rachar. Ou calar e ter paciencia.

En poucos días Chile e Katmandú sacudíronse pola furia da Terra. O de Chile, polo que lin, non vai mal. O de Katmandú un desastre total. E logo veu o segundo... Ese tremor que moveu de novo a Terra... Alá lonxe. Nepal..






domingo, 5 de abril de 2015

QUERO


Chile.
Foto prestada.

Perdinme na inmensidade da Lúa chea impetuosa e na do Sol nacente silandeiro.


Perdinme entre as voces e  asubíos dos paxaros.
entre cebolas, cerdeiras, gatas preñadas, xeadas de abril e brétemas luminosas.

Perdinme entre airexas frías do nordés,
entre soles ferintes e herbas miúdas.

Perdinme entre músicas estrañas e diminutos puntos de músicas chegadas doutras terras.

Perdínme entre as miñas músicas.

Perdinme entre saloucos, laios e flores despintadas,
entre escanos de estradas nunca percorridas,
entre viaxes a mundos de ir e non voltver.

Perdinme nos pasos duns pés descalzos sobre a terra
buscando un anaco de silencio silandeiro,
ese que deixa escoitar o silencio das noites e dos amenceres
preñados de sons e de silencios.

Perdinme…

E non me quero volver atopar no murmurio de voces ferintes,
de luces desmembradas,
de cigarros  a medio consumir,
de paces fiticias, de anacos de queixo cortados ao milímetro…

Quérome seguir perdendo. Unha e outra vez.

Non me quero atopar nunca máis.

Nunca.

Quero seguir perdida.

Quero facelo.

Quero…


SE NON FOSE ASÍ



Amiga Merce, grazas.
Irmán Xulio, grazas.

SE NON FOSE ASÍ

Sacudimos a alma de bágoas e temores,
cando os ventos da adversidade
arremuíñan as nosas augas e mantemos, firmes,
a mirada posta nun punto indefinido
que desprende minúsculas partículas
que se filtran cando inhalamos aire.


Sacudimos os soños de pesadelos
cando a luz esmorece e a noitebra
envolve o traxe que a terra nos doou
e miramos a escuridade cun sorriso 
cómplice e paciente,
porque sabemos que nela aniña unha raiola,
premonición do albor.

Se así non fose, que sería da beleza
agochada no orballo,
nas ondas e nos montes?


Se así non fose, que sería dos arumes da infancia,
das roupas estendidas
polas mans que nos abrigaron
á calor da esperanza?


Se así non fose, que sería das imaxes e dos sons
ciscados na lembranza ?


Se así non fose, quen había soster
con pulso decidido a ledicia sobre a herba,
o alento nas ás das bolboretas,
e as plumas da paz presas
nas mans das crianzas?

Se non fose así, nin vós nin eu
estariamos aínda loitando
para que o sol do abrente
dilúa as pantasmas que camiñan
ao amparo da noite,
as que eclipsan o sorriso da lúa
que agarda serena ás estrelas,
para contarlle que,
entre a aurora e o solpor,
hai vida e que a vida,
entre o solpor e a aurora,
descansa.