IX – TRAZOS

Foto: Xulio López

IX – TRAZOS

Aprovecho el tiempo para descubrirte
entre las telarañas de mis cejas.
Uno a uno, tus trazos han quedado
atados con una fina cinta de seda
amarilla,
como aquel cabello joven
que rodeaba tu sien, lozana y fresca;
azul,
como tu mirada perdida
en mi ventana;
verde,
como la esperanza
que infundiste en mi seno
aquel fatal verano de tabiques derribados,
húmeda y transparente,
como aquella lágrima
derramada en tu hombro,
el abril en el que sucumbió mi infancia…

Recia y firme cinta
que ata todavía tus letras perdidas
en un rincón del desván…
Aprovecho el tiempo para pensarte
y descubrir que tu tiempo fue
y es mío,
que el mío fue y es tuyo,
aunque el polvo y las telarañas
cubran ahora,
fiel amigo,
nuestro tiempo.

(A Lito) - De "El desván sin telarañas" - 2009

PROCURA

Foto: Xulio López


PROCURA

Onde estás, amor, que non alcanzo
a percibir o arrecendo dos teus labios?
Quizais a noite encheu de soños, xenerosa,
as túas mans e os teus cabelos,
voltos do revés,
contan a historia
que asoma
aos sucos da túa fronte.
Orfa de sangue a miña lingua
busca na brétema
a humidade da túa
e, desesperada,
espera unha pinga de zume que a resucite
e refresque o árido deserto
no que transita, núa de palabras.

De "Faíscas" - 2008

LÍA

7:41 Foto: Xulio López

LÍA

Lía no fondo dos teus ollos
a esperanza que te envolve.
Lía no espello da túa alma
que desexabas que te amase.
Lía, pero sei que é imposíbel,
aínda que a néboa desapareza
cando chegue o Sol
e morra de envexa
ao atopar a túa mirada.

Róubasme o tempo,
interrómpesme,
confúndesme.
Non é casual...
Ámasme, ámote...

Deixa que esta noite nos arrole
no berce dos soños e mañá,
co amencer, vaite.
Foi... fermoso.

De "Faíscas" - 2008

XXIII – ESENCIAS

Foto: Xulio López

XXIII – ESENCIAS

Ahora que la aurora
reclama sequía,
pues han sido muchas la lágrimas
que la noche ha derramado,
encerrada en su silencio,
te nombro,
protector de mis esencias,
para que jamás se esfumen
de mi sombra tus recuerdos.
Te nombro ahora,
que de tormentas insensatas,
surgen calmas,
reposo y paz,
luz y consuelo.
Te nombro sin miedos
y con la certidumbre
de que nada ha sido en vano,
de que el agua tempestuosa,
enredada en el viento,
no ha sido capaz de arrastrar a su paso
la sutil y efímera delicia del momento
en el que, sin más ansia
que la de ser un solo cuerpo,
dejamos que hablase,
sin palabras,
nuestro aliento.
Te nombro y recurro a ti,
como en otras ocasiones,
para aspirar una vez más,
tus esencias, pues son ellas el sustento
que mantiene viva mi esperanza.
Te nombro y recurro a ti
que me has entregado
más de lo que tienes,
más de lo que eres
y, en un generoso gesto,
has dejado tu alma
a merced de mis sentidos
y has hecho que sea para ti
tus ojos, tu sonrisa y tu piel,
toda tu existencia… Tu cielo.

De "El desván sin telarañas" - 2009

INFINITO

INFINITO (A Xosé Luís, meu irmán)

Coa mirada perdida máis alá do infinito
miro desde a fiestra deste cuarto,
como se move ao seu capricho
a liña do horizonte,
debuxando no aire calmo da tarde
as siluetas da realidade.
Vexo xente ao lonxe
que agocha no peto
ilusións frustradas e proxectos...
Malvas e amarelos, verdes e vermellos soños
que van caendo inexorablemente
na arca das lembranzas,
coma a area do reloxo,
sen deterse...
E a man invisible do tempo
voltéaos unha e outra vez
para que unha e outra vez,
de novo, caian.

Apágase a tarde e pecho os ollos,
péchanse as portas da esperanza...

Este cuarto, branco e azul
coma o ceo do mediodía
envólvese na penumbra...
Móvense as rúas iluminadas
polos farois de novos soños
que rexurdirán co día
que agarda ao outro lado...
Efémero infinito no que se perden
as imaxes,
os segundos eternos da soidade,
deixando no delta da lembranza
sedimentos de tristura e de ledicia,
murmurios de vidas acabadas.

De "Brétemas" - 2008

DESPOIS DE GRANADA

Despois de Granada

Mulleres. Moitas mulleres. Ao meu carón, só mulleres. Mulleres novas, maduras, vellas discretas, chamativas, galegas, vascas, muricianas, madrileñas, andaluzas, portuguesas, francesas, americanas, africanas...

Xuntas ou separadas, intercambiando pareceres, visións opostas desa realidade tan pouco real que, como dixo V. Sendón de León, é a vida. Cada unha co seu propio pensamento, exteriorizando o que para elas é o ideal de vida, de vida real; demandando alternativas e solucións aos problemas cotiás de outras mulleres cercanas e afastadas; interiorizando o coñecemento que outras mulleres teñen dos problemas globais e dos particulares... Mulleres que escoitan atentamente ou que, simplemente, adormecen ao son das palabras que van saíndo da boca de outras mulleres.

No medio de tanto intercambio e barullo de ideas, a illa que cada unha de nós leva no seu interior. As augas da ideoloxía feminista móvense a carón de min para confirmarme que tamén eu, coma elas, son feminista. E feminina. Non de agora nin de onte: de sempre. Ocorre que acabo de descobrilo, o mesmo que acabo de descobrir que o mundo é redondo e xira en torno á miña realidade, real ou non.

Neste momento carece de importancia porque a loita da realidade co que non o é, escapa ao meu rudimentario entendemento práctico. A simplicidade na que se move a vida que cada mañá procuro que me traspase non entende de teorías filosóficas, que van máis alá dos feitos concretos cos que teño que enfrontarme cada día. Son eses feitos concretos o URXENTE ou o IMPORTANTE? Realmente non o sei. Coma todo, o urxente e o importante veñen sendo coma o superfluo e o esencial: só cadaquén de nós pode dicir de si mesma o que significa cada cousa. Todo depende da escala de valores, da óptica desde a queira enfocar o que ve e o que observa, o que toca e o que acariña. Todo é relativo e nesa relatividade móvense as persoas que queren ser o gran de area concreto que tenta transformarse e servir de nexo entre o seu medio e o resto do mundo.

No convencemento de que eu son un deses grans de area, escoito as palabras desas mulleres que falan do mundo global e tento afianzar e grabar na memoria a esencia do que escoito, para poder transmitila. Non me considero capaz de grandes fazañas que transformen o mundo porque, para min xa é unha grande conquista transformarme a min mesma.

28/03/2004

XV – ALGODÓN (A mi madre)

Mamma - Foto: Xulio López - 2001

XV – ALGODÓN (A mi madre)

Se funde mi cuerpo,
abandonado entre algodones
y luces que se desperezan
con gesto somnoliento.
Una voz se cuela entre las sábanas
y resuena en mis oídos…
¡Tu tazón se enfría, ven ya!
Pero..¡es tan plácido el ensueño
y tan ingrato el amanecer!…
Quisiera seguir siendo algodón.
Sólo eso.
Mas esa voz sube de nuevo, decidida,
e irrumpe en mi desidia
para sacudir, con su tesón,
mi infantil deseo
de seguir siendo algodón…
¿Cuándo se detendrá su empeño?
Nunca. Lo sé.
Desde el fondo de mi alma suplico
que jamás llegue ese día, pues temo
perder la primavera,
que mi sombra sea,
simplemente, invierno,
y quede para siempre este algodón
perdido entre recuerdos.

De "El desván sin telarañas" - 2009