INTEGRACIÓN OU DESINTEGRACIÓN?

 "Integración"

 
Xulio López

Esta mañá, logo de estar un par de horas lendo, máis ca estudando, deume por calzar as miñas deportivas, poñer un chándal e botar a andar polas rúas de Ourense. Debían ser as 7:30 da mañá.

Ao empezar a subir a Ponte Romana, ollei ao lado dereito un bulto no chan, que semellaba ser unha manta esquecida, ou un cubrecama. A medida que me ía achegando, distinguín uns dedos que asomaban por debaixo da manta e, sobre unha pedra, uns zapatos de cor marrón, cuns cordóns debidamente colocados e alineados.

Veume á cabeza entón unha imaxe que me quedou grabada na retina hai algo máis dunha semana: cruzando unha das moitas galerías comerciais que hai nesta cidade, un sábado pola mañá, atopei a un mozo moi ben vestido, cun traxe azul marino, camisa branca, gravata granate, lentes e zapatos negros. Estaba moi ben afeitado e durmía tan longo que era, deitado no chan das galerías, ao pé das escaleiras.

No caso da Ponte Romana, igual nos daba por pensar: "A que se chega! Pobre xente, non ter un teito baixo o que durmir nin unha familia que a acolla!". No caso das galerías, quizais a conclusión fose diferente: "Vaites! Ou perdeu as chaves de casa, ou non deu chegado porque como dicía Dinio, a noite confundiuno!"

Quedei matinando que ao mellor, ese bulto do que asomaban uns dedos e eses zapatos pertencían a algunha persoa que, por algunha razón non se sinte integrada no que nós identificamos coma sociedade ou familia, senón que máis ben debe ser unha desas tantas que camiñan polo mundo desintegradas, moitas veces a causa da rixidez das persoas que si nos sentimos integradas pero que tamén podemos acabar durmindo nunhas galerías comerciais, sen necesidade de sacar o traxe.

TÓDOLOS DÍAS...

Canción de Juanes adaptada para a ópera. Impactoume, por iso a deixo por aquí. Por se alguén quere gozar dela. Merece a pena.

Concha L. F. 2010

Ollando flores e Lúas...

Son eu, si, a que anda de ruada, colocando margaridas e raros gladíolos verdes no reducido espazo da miña mesa de traballo, polo que ademais circula un atril, un bote con bolígrafos, o cinseiro, o paquete de tabaco e mil chisqueiros que ás veces non funcionan, teléfonos fixos e móbiles, un router... e non sei que máis cousas.

O malo de todo isto é que ás veces esquezo que o mundo non se reduce a catro flores, vinte partituras e un lapis e non son quen de ver que ao outro lado da fiestra, a Lúa vai pasando cada sete días polas súas fases e marcando con elo oa tempos de sementeira e recolleita, e que como di nunha décima moi fermosa o meu amigo Piteira, a Lúa minte moito, pois cando mingua medra e cando medra mingua e cando é nova non se ve, pero cando está chea, quen sabe de que, relumbra. E mirade que veu encher onte e a partir de hoxe xa mingua, pero o que vemos é a súa enorme barriga, coma se estivese preñada e a punto de parir...

Vaites! Agora entendo! Se cando mingua ten a barriga grande cara a dereita  é porque ten que parir unha Lúa Nova e como as crianzas, cando nacen son pequeniñas, apenas se ven dentro do sailón...!

E para iso, Tantos libros e papeis, tanta flor exótica, tanta conexión de alta velocidade e tanta comunicación inalámbrica. Para seguir andando de ruada, coas flores como fondo e coa Lúa no horizonte!

Concha L. F. 2010

Do baleiro

Detéñome aquí, neste punto da estrada que se perde na néboa. Non sei a onde vou, pero sei que veño da mellor terra que se poida soñar, chea de arumes e sons que se perden na memoria.

Agora, desde esta lña definida do meu baleiro, desde este espazo que se enche cos sorrisos que me acubillan a cotío, desde esta liña discontinua que marca o punto medio dos camiños a ningunha parte, detéñome un instante, antes de seguir camiñando.

Concha L. F. 2010

IX – TRAZOS

Foto: Xulio López

IX – TRAZOS

Aprovecho el tiempo para descubrirte
entre las telarañas de mis cejas.
Uno a uno, tus trazos han quedado
atados con una fina cinta de seda
amarilla,
como aquel cabello joven
que rodeaba tu sien, lozana y fresca;
azul,
como tu mirada perdida
en mi ventana;
verde,
como la esperanza
que infundiste en mi seno
aquel fatal verano de tabiques derribados,
húmeda y transparente,
como aquella lágrima
derramada en tu hombro,
el abril en el que sucumbió mi infancia…

Recia y firme cinta
que ata todavía tus letras perdidas
en un rincón del desván…
Aprovecho el tiempo para pensarte
y descubrir que tu tiempo fue
y es mío,
que el mío fue y es tuyo,
aunque el polvo y las telarañas
cubran ahora,
fiel amigo,
nuestro tiempo.

(A Lito) - De "El desván sin telarañas" - 2009

XXIII – ESENCIAS

Foto: Xulio López

XXIII – ESENCIAS

Ahora que la aurora
reclama sequía,
pues han sido muchas la lágrimas
que la noche ha derramado,
encerrada en su silencio,
te nombro,
protector de mis esencias,
para que jamás se esfumen
de mi sombra tus recuerdos.
Te nombro ahora,
que de tormentas insensatas,
surgen calmas,
reposo y paz,
luz y consuelo.
Te nombro sin miedos
y con la certidumbre
de que nada ha sido en vano,
de que el agua tempestuosa,
enredada en el viento,
no ha sido capaz de arrastrar a su paso
la sutil y efímera delicia del momento
en el que, sin más ansia
que la de ser un solo cuerpo,
dejamos que hablase,
sin palabras,
nuestro aliento.
Te nombro y recurro a ti,
como en otras ocasiones,
para aspirar una vez más,
tus esencias, pues son ellas el sustento
que mantiene viva mi esperanza.
Te nombro y recurro a ti
que me has entregado
más de lo que tienes,
más de lo que eres
y, en un generoso gesto,
has dejado tu alma
a merced de mis sentidos
y has hecho que sea para ti
tus ojos, tu sonrisa y tu piel,
toda tu existencia… Tu cielo.

De "El desván sin telarañas" - 2009

XV – ALGODÓN (A mi madre)

Mamma - Foto: Xulio López - 2001

XV – ALGODÓN (A mi madre)

Se funde mi cuerpo,
abandonado entre algodones
y luces que se desperezan
con gesto somnoliento.
Una voz se cuela entre las sábanas
y resuena en mis oídos…
¡Tu tazón se enfría, ven ya!
Pero..¡es tan plácido el ensueño
y tan ingrato el amanecer!…
Quisiera seguir siendo algodón.
Sólo eso.
Mas esa voz sube de nuevo, decidida,
e irrumpe en mi desidia
para sacudir, con su tesón,
mi infantil deseo
de seguir siendo algodón…
¿Cuándo se detendrá su empeño?
Nunca. Lo sé.
Desde el fondo de mi alma suplico
que jamás llegue ese día, pues temo
perder la primavera,
que mi sombra sea,
simplemente, invierno,
y quede para siempre este algodón
perdido entre recuerdos.

De "El desván sin telarañas" - 2009

A NENA DO PARAUGAS

A NENA DO PARAUGAS

Tiña a penas 3 anos cando descubríu que súa irmá máis vella xa ía á escola e que, para elo, lle mercaran unha nova carteira e un paraugas. Eses obxectos parecéronlle os máis fermosos do mundo e, nun descoido de súa irmá, colleunos e con decisión, baixou as escaleiras da súa casa, informando a quen se cruzaba no seu camiño: “Eu tamén vou á escola”.
Na súa inxenuidade, desexou ser grande, ter un espazo no mundo das persoas maiores, pero non calculou ben as consecuencias de tan ousado feito. Súa irmá nunca lle perdoaría que ela se fotografase cos seus máis prezados tesouros: a carteira e, sobre todo, o paraugas.
Pasaron os anos e a Nena do Paraugas xa é maior. Aínda vai á escola e está convencida de que, o día que perdamos a infancia, perderemos a mirada limpa, ousada e sincera coa que, cando eramos crianzas, contemplabamos o mundo.

Concha L. F. – 1963 – Foto: Sr. Ramón

DESDE A GAIOLA

DESDE A GAIOLA

Nesta gaiola de ausencia
encadeado á conciencia
teño o corazón pechado,
agardando,
por se precisas saber
se te cheguei a querer
ou se a teima que me guía
é unha paixón pasaxeira
que troca con cada feira,
que muda ó morrer o día.

Acharte foi casualidade,
coñecerte, unha ilusión,
desexarte, unha tortura,
posuírte, unha obsesión
que me esperta cada día,
que me persegue e me anula,
coa que durmo sen saber
se mañá, co amencer,
verei a luz que me aluma.

E o tempo que vai pasando
encadeado á lembranza
de tanta paixón contida,
revólvese contra min
para amosarme que, ao fin,
só me cómpre nesta vida
un alento de tenrura,
un segundo de loucura
para bicarte a escondidas.

Pero ao mirar cara dentro
desta gaiola vidrada,
vexo con grande amargura,
unha sombra que me envolve,
unha imaxe que se volve
e, sorrindo con dozura,
dime, colléndome a man:
“Abre o paraugas, María,
a ver se ao pasar o día,
se vai con el a negrura”.

E o tempo vai pasando
encadeado á lembranza
dunha paixón sen razón.
É posible que esta vida
non me dea o que lle pida
e, ao cabo, con tanto NON
acabe por se apagar
a chama que está a alumar
este pobre corazón.

2004

XVIII - DESDE LA NIEVE

XVIII – DESDE LA NIEVE

Recorro el alba,
con los ojos todavía
pegados a la noche
que cae lentamente
sobre el rocío.
Han sido aquellas cartas
quienes me despertaron
de mi sueño…
Lejos,
con los dedos entumecidos
por la ausencia,
amoratados por el frío cortante
de la distancia,
dictó su agonía una simple frase:
“¡No me dejes solo!”
En compañía de fusiles y bayonetas,
rodeado de verdes sombras
adormecidas en sus garitas,
recorría también el alba,
con los ojos
pegados a sus lágrimas
y en un desesperado intento
por no sucumbir
de nuevo a la noche,
trazó sobre un papel
palabras de súplica
que volaron en el tiempo:
“¡No me dejes solo!”
Entonces sólo fui capaz,
desde la nieve,
de enviarle un beso,
un beso de papel que él guardó
como el más preciado de sus recuerdos.
Y el desván me dice que aquel papel,
hizo que a mis mejillas llegase su sonrisa
envuelta en un papel, con su aliento.

De "El desván sin telarañas" - 2009
A Recaredo