martes, 11 de enero de 2011

RITA


Rita



Contra o fondo branco, brancas margaridas en floreiro negro, branco raso e branco rostro de ollos negros, negras velas con branca chama…

E na memoria unha imaxe descoñecida, lembrada polas palabras dunha memoria viva…

domingo, 2 de enero de 2011

CAMIÑOS


Rumbo a la nada



Un ano menos que nos queda por andar ruando pola vida,

coa vida ás costas.

Un ano máis que levamos, na memoria,

co que aprendemos, co que esquecemos.

Un ano menos que nos deu felicidade.

Un ano máis de harmónica unidade.

Un ano menos no que experimentamos novas sensacións,

doces coma os bicos e amargas coma as bágoas.

Un ano máis no que coñecemos novas almas,

novos corpos, novas peles.

Un ano menos...

Un ano máis...

Cheo de amor entregado e recibido.

Un ano menos que nos queda por vivir.

Un ano máis que xa vivimos.

Outro ano máis

para andar camiños.



jueves, 16 de diciembre de 2010

HAI COUSAS...


Hoxe levanteime preguiceira. E tarde, para o que é habitual. E dinme conta de que onte, antes de ir durmir, botei de menos a cervexa que alguén me tiña prometida hai tempo...



Pero en fin, hai cousas que non sempre saen tan dereitas como queremos. Ao fin, tamén lembrei que onte había un ano era o día anterior a unha boa nevada, desas que deixan marca no corazón. Hoxe non hai neve, pero a xeada arrepía os miolos. E conxela certas lembranzas, para que non esquezan.

jueves, 9 de diciembre de 2010

NADIE ASOMA



Entre rejas



Nadie asoma

y esa ventana sigue abierta al infinito.

Cada alma sigue con su alma.

Cada suspiro se pierde

entre las gotas de lluvia.

Vanos sonidos incoherentes.

Suena el agua y las nubes lloran

todas las lágrimas escritas en el cielo.

Y calla su música y todo es silencio

y cada gota golpea un corazón sin aliento.

Nadie asoma…

Se vierte en el vano una plegaria sorda,

unos dedos se mueven y se gastan…

y en ese atril descansan unos folios,

esperan unas letras que no llegan

que se evaporaron en las luces de diciembre.

Mi voz perdida en un otoño que muere,

Se pierde en una imagen, una más,

Una más que no asoma.

sábado, 4 de diciembre de 2010

DESCONTROL






Para que logo digan que as cousas están controladas! Que llo pregunten ás persoas que onte quedaron en terra e perderon unha parte, seguro que importante, dos seus aforros, simplemente porque un colectivo de traballadores e traballadoras decidiu abandonar o seu posto sen tan sequera avisar. Porque entre a xente que onte viu frustrada a súa viaxe habería de todo, desde quen vive desafogadamente a quen vive co xusto. E penso eu que para reclamar os dereitos laborais non se pode xogar coa economía das familias, máxime cando eses traballadores e traballadoras reciben uns soldos que están moi por enriba dos da maioría da xente. E non digo que non deban cobrar en función da responsabilidade que leva implícita o seu traballo, pero si debían amosar máis responsabilidade á hora de reclamar os seus dereitos.

Pregunto que pasaría se de repente o colectivo médico ou docente, unha boa mañá saíse por pernas do posto de traballo e deixase hospitais e escolas baleiras, coas persoas enfermas abandonadas e as crianzas sen control polos corredores. Porque non se trata xa de facerlle dano a empresa, senón que a actitude das persoas que traballan no control aéreo escapa a calquera cousa xustificable.

Na actitude dos traballadores e traballadoras cando reclaman os seus dereitos reflíctese o seu prestixio como profesionais e desde logo, o posto de traballo de controladores e controladoras aéreas é de grande responsabilidade, pero co que acaban de facer amosan unha irresponsabilidade que raia no delito e agardo que alguén lles pida contas, pois ese descontrol non debía quedar impune.

E senón, que outros colectivos laborais lle paguen coa mesma moeda: cando precisen dalgún servizo, que lle dean coa porta no nariz. É sinxelo, simplemente terían que poñerse no lugar no que quedaron onte miles de persoas e aplicarse o conto. Igual non lles gustaba.

Concha L. F.

sábado, 27 de noviembre de 2010

VIII – SECUENCIAS





Te desperezas

como si al día

le quedase todavía

más luz de la que irradia.

Luego te deshaces en anhelos,

subes, bajas,

te contemplas y te amas,

frente al espejo…

Pero hay una sombra oculta

que oscurece tu aureola.

No la ves, pero te cierne.

Es tu encierro, tu jaula,

en la que se mueven tus sueños.

Te cepillas los dientes,

como siempre,

alisas tus cabellos…

Vuelves al espacio reducido

en el que cocinabas chocolate

con restos de ladrillos

diluidos en agua,

sobre conchas de berberechos.

Vas y vienes, sin horizonte,

y en tu cerebro,

te desperezas con el alba,

como si todavía

todo fuese nuevo.


Concha L. F.

jueves, 25 de noviembre de 2010

25 de NOVEMBRO



Coranzuelo



Cravoullo directamente no corazón.

Quedou alí, presa,

en silencio,

coa vida suxeita a aquel anzol.

E xa nunca máis puido fuxir.

Concha L. F.

lunes, 22 de noviembre de 2010

CUARTO BALEIRO



Empty room



"Adoitaba tremer cando alguén fixaba a vista nela. Sempre pensaba que acto seguido aparecería una palabra de censura, un insulto, un xesto de desprezo ou o que é peor, un golpe. Por iso, cando a muller do traxe azul se volveu cara ela, baixou a cabeza e protexeu o rostro coas mans.
A muller tocou levemente o seu ombreiro e díxolle:

- Por que non me contas unha desas historias que cada día foxen polo van da túa fiestra?"


Cada 25 de novembro facemos o reconto definitivo de tantas mulleres que deixan a súa vida colgada da fiestra da súa soedade. Elas son silenciosas e, desde o seu silencio falan dos seus medos. Falan cando xa a súa voz non se escoita, pois o cuarto que habitan, de repente, queda baleiro de vida.

E aí, nese van que encerra tanta violencia, queda suspendido o seu berro, afogado pola escuridade do corredor da morte.


Concha L. F.




viernes, 12 de noviembre de 2010

XXVII – INCONDICIONAL SIMPLE


Foto: "Literal"




Podría entrelazar, sin más preámbulos,

los dorados hilos que al horizonte asoman

y bordar sobre el polvo de una estrella

la sutil caricia que tu amor derrocha.



Podría susurrar, como hace ahora la brisa,

la palabra dulce que el ocaso ahoga,

la que tú, peregrino de mis sueños,

pronuncias al abrigo de las sombras.



Podría tejerte, paso a paso,

trama y urdimbre, con mi boca,

dejando entre las hebras de tu pelo

matices cálidos de serena aurora.



Podría no quererte, pero te quiero,

incondicional simple, silenciosa,

recostada en el diván de la noche,

donde nuestra piel reposa.


Concha L. F.

miércoles, 3 de noviembre de 2010

VIII - SOBERBIA


Mis manos


“Discúlpame, no quería hacerlo”.

No querías,

pero lo has hecho.

De nada vale que te arrodilles

para pedir perdón

por tu incontrolable ego.

¿Falta de generosidad?

No, te sobra.

¿Sería, acaso, cobardía?

No, tampoco eso.

¡Demasiado villana esa palabra

y también el sentimiento!



Tal vez la inconsciencia

te ha llevado de la mano

por el camino infame

del reproche y…

Lo has hecho.



Ahora lo lamentas

y pides un perdón

que yo no tengo,

pues tampoco sé

si yo merezco perdón

por haber esperado

tu reverencia

en absoluto silencio.



Está claro, fue soberbia…

tuya y mía…

y sin perdón, por supuesto,

pues también yo soy,

ahora, soberbia,

al no querer concederlo.