viernes, 3 de junio de 2011

CONTROL

Control

Hai tempo que ando buscando un documento importante, deses que se gardan ben gardados para que non se perdan, pero que cando cómpren no aparecen. E durante a busca veume á cabeza o útil que é ter unha boa memoria, na que se vai gardando o importante para poder recuperalo no momento preciso. Cando gardei aquel documento, impreso en papel, no se me ocorreu escanealo e gardar copia na memoria do meu ordenador, de maneira que agora, como son moi ordenada no meu desorde, nin teño o papel, nin teño a copia. E aí é onde perdo o control e por moito que lle dou á tecla, nin aparece o que ten que aparecer, nin desaparece o que xa non é preciso máis ca para ocupar espazo.
Isto lévame á situación real na que se atopa a sociedade: non atopan os papeis quen debían telos custodiados para usalos cando se precisan melloras, de maneira que, quen nos goberna, perdeu o control ata o extremo de ter que empregar a forza para acalar as voces que reclaman un cambio de rumbo nas institucións políticas, económicas, sanitarias, xudiciais e educativas.
Alguén me mandou fotos de Barcelona, da carga policial. Vin imaxes nos noticiarios de televisión e na prensa. E quedei abraiada.
Na actualidade en todos os centros educativos ten que haber unha comisión de convivencia, a finalidade da cal é resolver conflitos de maneira pacífica cando se producen. Será que nos gobernos autonómicos e nacional non saben o que é iso? Ata ese punto perderon o control os gobernos? Ou é que tampouco atopan os documentos importantes, nos que se redactaron normas para a convivencia e resolución pacífica de conflitos?
Igual teñen que volver á escola para saber como funciona unha comisión de convivencia. E que nos collan confesadas ás persoas que exercemos a docencia.

domingo, 29 de mayo de 2011

PICANDO O ANZOL

Satisfaction
"Todas e todos mordemos o anzol da autosatisfacción"

Si. Nalgún momento das nosas vidas, todas e todos mordemos ese anzol, esquecendo que quen se recrea no seu propio ego corre o risco de perder o verdadeiro sentido e significado das cousas.

O PP morde ese anzol ao ver España pintada de azul. O PSOE mórdeo á desesperada ao "atopar" quen leve as rendas das súas políticas ata o 2012, coa esperanza de conservar a cadeira. O BNG estáo a morder sentíndose chave para moitos concellos galegos, en aras do progresismo... E hai máis que campan fóra de Galiza.
Con eses vimbios cheos de anzois vaise conformando un panorama nada tranquilizador, agravado por esta crise feroz, creada polo poder financieiro.

Hai moita xente neste noso país que está cansa de picar e quedar presa por un gancho no espellismo dunha democracia ficticia que, entre outras moitas cousas, non lle dá cabida ás minorías. Menos mal que hai quen saia ás prazas e queda nelas para amosar o seu descontento, a risco de levar uns paus. Pregúntome se alguén estará escoitando eses berros dunha parte da nosa sociedade (a outra xa votou o que lle pareceu), cansa de corruptelas e enganos, de mentiras disfrazadas de democracia.


Por certo, eses anzois é mellor deixalos para as pescadas. E para os pescados, que non ven sendo o mesmo. 

domingo, 22 de mayo de 2011

RETRATOS SOBRE SEDA

Dúo

Do teito penduraba unha lámpada espida e dúas arañeiras competían nunha esquina por ver cal era máis grande. As portas do armario perderan as pechaduras e deixaban ver polas crebas pilas de roupa sen corpos que as habitasen.  Na mesiña, na que quebrara xa o cristal, descansaba un cinseiro cheo de cabichas e restos de noites perdidas en conversas inútiles. Os lenzos que protexían a fiestra mareleceran había anos co sol do solpor. Na alfombra repousaba unha antoloxía da lírica medieval castelá, coas follas axadas e aberta pola páxina setenta e cinco. O leito estaba cuberto por unha sobrecama esfiañada, tecida noutrora a gancho por sabias e dilixentes mans, agora entumecidas pola artrose. A madeira do chan perdera o seu verniz alí onde as patas da cadeira, que servía de colgadoiro, deixara os sinais da súa andaina. Detrás da desconxuntada porta que daba ao corredor, unha camisa pedía a berros que alguén a rescatase do cravo que a tiña presa. As paredes brancas zumegaban inquedanza e nas físgoas da pintura pousaba un estraño po gris, solidificado polo abandono.

Todo estaba rodeado por unha espesa néboa de sentimentos e apenas se podía percibir a respiración daqueles ollos sorprendidos polo baleiro. Todo quedou en silencio. Todo deixou de ser para non ser nada máis ca un berro afogado pola frustración e polos anos perdidos.
 
E todas as miradas se volveron aos diminutos retratos, debuxados sobre seda.

martes, 17 de mayo de 2011

17 DE MAIO






Hai hoxe un par de anos que, en lugar de estar aquí celebrando a grandeza das nosas Letras e da nosa Terra, me atopaba lonxe, gozando dunha paisaxe coma a da foto, moi similar á de Galiza, que me evocou a miña nenez, chea de recantos de verdor.
Hoxe si puiden celebrar, dalgún modo as Letras desta Terra, en Vilanova dos Infantes, xunto coas compañeiras e compañeiros da Coral de Ruada.
Cando viña de camiño de volta da romaría "Raigame", veume á cabeza este lugar da foto, cheo de paz e tradición, no que pode unha perderse horas e horas contemplando soamente o verde, o silencio, o azul e os nubentos ceos. Coma en Vilanova. Ou coma en calquera outro recanto da nosa Galiza. Tamén hoxe o ceo está gris, pero cheo de luz, da luz das Letras.
E tamén me veu á cabeza o fácil que pode resultar perder as raíces cando nos atopamos nunha terra estraña. E mesmo dentro da Terra, porque así vai a vida, levándonos por camiños longos que ás veces nos fan esquecer quen somos, de onde vimos e polo que loitaron quen nos precederon na andaina.

jueves, 5 de mayo de 2011

PARA A LEMBRANZA

 
Miré atrás


De repente, sentín unha fonda melancolía.
Coma se o tempo se tivese detido, volvín a aqueles días nos que agochaba detrás da miña vitalidade e do meu sorriso sentimentos culpables e prohibidos. E, á miña memoria volveu cada instante, cada palabra, cada feito e cada xesto. Sen preguntas nin respostas, envolto nun estrondoso silencio, o meu cerebro foi visualizando, minuto a minuto, todo o acontecido aqueles anos de complicidade mutua, de inquedanzas compartidas, de discusións acaloradas, de bailes tentadores, de acenos disimulados, de intimidade vivida no medio do xentío, de perigosas escapadas sen destino, ...
De repente volveu todo o que deixei atrás, todo o que quixen pechar na gaiola do esquecemento.
Xa non te lembrarás de min, pero eu sigo a escribir todo o que se me pasou pola cabeza naqueles anos.
 

sábado, 30 de abril de 2011

X – MATICES




Esa sonrisa lo dice todo,
oscura y profunda,
como las débiles líneas
que trazas con tus dedos.

En tu silencio elegido,
tu fantasía se enreda
con héroes y mazmorras,
con rimas ingeniosas y juegos
rítmicos y censuradores
grabados en tu cerebro.

Tus hábiles manos
mueven con destreza el cuchillo,
presto siempre a mezclar tomates
con los más extraños elementos.
Y en tu desaliñado cuerpo
se mecen tus firmes líneas,
balanceadas por el viento.

Los colores de tu mirada,
esparcidos en mil papeles
amarilleados por el tiempo,
hablan de tu esencia irisada,
irisada como tu sonrisa,
amplia y sincera…

Tu sonrisa, sincera e infinita…

Tu sonrisa infinita,
llena de matices,
como tus sueños.

jueves, 28 de abril de 2011

QUEBRACABEZAS



Xa non lembro cando foi. Quizais antonte. Ou hai un mes… ou hai un ano. O caso é que, cando asomei á fiestra deste entorno, descubrinme de novo soa, coma sempre, sen máis compaña que este silencio interrompido polo teclear dos dedos.
E neste silencio descubrín tantas letras, tanta luz esmorecida en versos, tanto sentimento de autenticidade, tanta carreira por chegar a algures...!
Todo foi encaixando no lugar que corresponde e, ao mirar o van da fiestra, asomando a mirada máis alá da realidade, cada peza do quebracabezas vai estando no punto xusto, rematando esa figura que quere voar máis alá do horizonte de si mesma. Esa figura que, cunha soa peza desprende toda a luz do universo.