Agora vouvos contar un conto. Un
conto curto, sobre os mares e as súas marés, os seus animais, costas e barcos.
Había unha vez un país que tiña
os mellores peixes e mariscos do mundo. Tiña as mellores corredoiras, os
mellores carballos, castiñeiros e bidueiros, os máis altos e fermosos cantís da
costa atlántica europea, nos que o mar rompía con toda súa furia. Ese país
estaba cheo de persoas que traballaban
arreo cada día para sacar do mar os mellores manxares e querían á auga salgada
e á terra coma quen quere a unha nai.
Un día, un deses grandes barcos
que levan no peito o ouro negro, o petróleo, viu que lle fendera un costado.
Había moito mar e as ondas pegaban nos seus costados con moita forza. O capitán
do barco pediu axuda, mais ninguén o escoitou. Houbo xente que dicía que aquilo
non era nada, que se o deixaban no medio no mar, o barco quedaría alí, quieto.
Pero unha grande onda acabou por partir o barco en dous. Pouco a pouco foise mergullando no mar e todo o petróleo que levaba nas súas tripas rematou espallado por todas partes. Pouco a pouco, unha masa negra e pegachosa foise facendo coas rochas, cos peixes, cos paxaros, coa area, cos barcos de pesca… Unha masa pegachosa e fedorenta…
Xa pasaron dez anos. As testemuñas daqueles días din que todo foi moi
negro, aínda que elas vestían de branco, de amarelo… Da cor que podían. Grazas
a todas elas.
Fotos: Xulio López
2002
