A CERDEIRA

Sorprendeume a tarde, apoiada no peitoril da fiestra, agardando polas frescas flores da cerdeira e, nun momento de confusión, pensei velas brotar nas puntas das pólas. Pero foi soamente iso, unha confusión.

Quizais se me cruzaron na memoria as imaxes doutras primaveras.

Concha L. F.

XII - DISTANCIA

La escalera

Xulio López

Tan cerca de hoy y de ayer,

pasado y presente,
todo en uno,
futuro incierto…

 

De sinrazones he llenado

las razones que he dado,

inconscientes unas,

las otras verdaderas.

¿Disfrazadas? La mayoría…

Pero todas inocentes.

Mi pulso se encabrita al subir

una y otra vez las escaleras

que me llevan

hacia el polvo

y las cenizas derramadas

y me recuerda

que debo caminar despacio,

muy despacio,

pues muy largo es el camino,

muy dilatada la distancia

que me queda
y muy pesadas las cadenas

que atan pasado y futuro

al cruel presente.

Calma, pues, corazón loco,

todavía te quedan escaleras,

miles de escaleras…

Y mil condenas.

FUXIDA

Cada mañá miraba con curiosidade o cancelo de madeira. Había tempo que estudaba a maneira de saltalo. Non era moi alto e, así a simple vista, parecíalle que mesmo se podía meter por entre os barrotes rotos.

Soñaba con acariñar o arume dos piñeiros, con acadar un anaquiño daquel azul que se espallaba máis alá da frouma, de gabear cos esquíos e cantar cos gorrións…

Pero un día deuse conta de que as súas mans apenas cabían nos buracos do arame.

ENCIERRO

Closed

Xulio López

Yace en el desván,

apenas cubierta

por un roído lienzo.

Mutilada su sonrisa, deja ver la huella

que la inmisericorde mano de la venganza

ha dejado en su cuello.

Allí, rodeado su rostro

por un rosario de reproches,

egoísmos y míseros objetos,

donados, tal vez,

por la soledad de un alma incompleta,

yace, sin esperanza,

sin sosiego…

Puede que algún día

la venganza acabe, a su vez,

ahogada en su propio veneno.

Quizás sea tarde entonces.

Ya lo es ahora.

Envejeció de pronto,

degollada su juventud

por la lengua bífida de los celos.

No me atrevo a destaparla

pues temo que,

en un intento por salvarle

de su infierno,

la implacable mano del odio

la atrape

y marchite la poca luz

que todavía hay en su cielo.

Callo, pues, también.

Callo y escucho su silencio.

No tengo palabras

que sirvan ya de consuelo.

Callo y desciendo,

dejando a mi espalda,

cerrada,

la puerta del tiempo.

LABIRINTOS

Aí, á luz de mediodía,

agochada entre esas luces vermellas,

quixera sentir a suavidade dos soños

que se encerran entre tantas dobras.

Poderei algún día percorrer os teus sedosos e arumados labirintos?

RITA

Rita

Xulio López

Contra o fondo branco, brancas margaridas en floreiro negro, branco raso e branco rostro de ollos negros, negras velas con branca chama…

E na memoria unha imaxe descoñecida, lembrada polas palabras dunha memoria viva…

CAMIÑOS

Rumbo a la nada

Xulio López

Un ano menos que nos queda por andar ruando pola vida,

coa vida ás costas.

Un ano máis que levamos, na memoria,

co que aprendemos, co que esquecemos.

Un ano menos que nos deu felicidade.

Un ano máis de harmónica unidade.

Un ano menos no que experimentamos novas sensacións,

doces coma os bicos e amargas coma as bágoas.

Un ano máis no que coñecemos novas almas,

novos corpos, novas peles.

Un ano menos...

Un ano máis...

Cheo de amor entregado e recibido.

Un ano menos que nos queda por vivir.

Un ano máis que xa vivimos.

Outro ano máis

para andar camiños.

HAI COUSAS...

Hoxe levanteime preguiceira. E tarde, para o que é habitual. E dinme conta de que onte, antes de ir durmir, botei de menos a cervexa que alguén me tiña prometida hai tempo...



Pero en fin, hai cousas que non sempre saen tan dereitas como queremos. Ao fin, tamén lembrei que onte había un ano era o día anterior a unha boa nevada, desas que deixan marca no corazón. Hoxe non hai neve, pero a xeada arrepía os miolos. E conxela certas lembranzas, para que non esquezan.

NADIE ASOMA

Entre rejas

Xulio López Fernández

Nadie asoma

y esa ventana sigue abierta al infinito.

Cada alma sigue con su alma.

Cada suspiro se pierde

entre las gotas de lluvia.

Vanos sonidos incoherentes.

Suena el agua y las nubes lloran

todas las lágrimas escritas en el cielo.

Y calla su música y todo es silencio

y cada gota golpea un corazón sin aliento.

Nadie asoma…

Se vierte en el vano una plegaria sorda,

unos dedos se mueven y se gastan…

y en ese atril descansan unos folios,

esperan unas letras que no llegan

que se evaporaron en las luces de diciembre.

Mi voz perdida en un otoño que muere,

Se pierde en una imagen, una más,

Una más que no asoma.

DESCONTROL

AVIÓNS

Para que logo digan que as cousas están controladas! Que llo pregunten ás persoas que onte quedaron en terra e perderon unha parte, seguro que importante, dos seus aforros, simplemente porque un colectivo de traballadores e traballadoras decidiu abandonar o seu posto sen tan sequera avisar. Porque entre a xente que onte viu frustrada a súa viaxe habería de todo, desde quen vive desafogadamente a quen vive co xusto. E penso eu que para reclamar os dereitos laborais non se pode xogar coa economía das familias, máxime cando eses traballadores e traballadoras reciben uns soldos que están moi por enriba dos da maioría da xente. E non digo que non deban cobrar en función da responsabilidade que leva implícita o seu traballo, pero si debían amosar máis responsabilidade á hora de reclamar os seus dereitos.

Pregunto que pasaría se de repente o colectivo médico ou docente, unha boa mañá saíse por pernas do posto de traballo e deixase hospitais e escolas baleiras, coas persoas enfermas abandonadas e as crianzas sen control polos corredores. Porque non se trata xa de facerlle dano a empresa, senón que a actitude das persoas que traballan no control aéreo escapa a calquera cousa xustificable.

Na actitude dos traballadores e traballadoras cando reclaman os seus dereitos reflíctese o seu prestixio como profesionais e desde logo, o posto de traballo de controladores e controladoras aéreas é de grande responsabilidade, pero co que acaban de facer amosan unha irresponsabilidade que raia no delito e agardo que alguén lles pida contas, pois ese descontrol non debía quedar impune.

E senón, que outros colectivos laborais lle paguen coa mesma moeda: cando precisen dalgún servizo, que lle dean coa porta no nariz. É sinxelo, simplemente terían que poñerse no lugar no que quedaron onte miles de persoas e aplicarse o conto. Igual non lles gustaba.

Concha L. F.